Njëqind herë e kam shtrënguar zemrën. “Pse”-ja e ka goditur shpirtin tim me një bridëllë të mprehtë, tej për tej. Nëpër çapat e katundit, asnjëherë nuk kam ndërtuar ëndrra të mëdha. Çartalloz s’kam qenë, brezlëshuar po. Kam ndjerë dhe djegur shumë ëndrra, që të ndërtoja pareshtur ëndrra që mbijetojnë. Digjem për poezinë si Mexhnuni për Lejlën. Lundroj në të, por nuk bëj pazarllëqe, nuk shkruaj gomarllëqe.
Pse? Sepse kur kontrolloj emocionet dhe ndjek diturinë, di për engjëjt që ecin në tokë dhe madhërojnë takimin me Ty. Se njeriu i mirë nuk lejon që diçka të qëndrojë para ëndrrave të tij.
Pse? Sepse nuk kam dëshirë të zhdukem pa u njohur me veten. Prandaj, kur gjykoj dhe krahasoj, e bëj me veten time të djeshme, jo me të tjerët. E bëj me atë që është boshti dhe qendra e jetës sime, pra Unë. Madhështinë dhe lavdinë Ty; për vete, dinjitetin.
Pse? Sepse kam mësuar të ec vetëm, prandaj nuk kam nevojë të jem në turmë. Sexhadeja e shtruar, sexhdja mbi të, e bëri zap egon despotike. Kujtoj këshillën tënde: “Shikoje madhështinë tënde, teksa ecën i vetëm”, dhe jetoj çdo moment me të.
Pse? Sepse në këtë mburrje boshe të atyre që kurrë nuk triumfuan karshi urrejtjes, jam përgjëruar Zotit, kokulur, duke vënë dorë mbi plagët që mora gjatë rrugës për në Parajsë.
Pse? Sepse ilaçi i shërimit është brenda nesh, duke i vënë zjarrin gjërave që na pengojnë. Në mes të kësaj katrahure civilizimesh, kulturash, qeniesh humane pa humanitet, objektesh madhështore arkitekturore, përplasjesh ideologjike dhe mendjesh gjeniale, ne ende thurim vargje për Takimin me Zotin dhe këtë e bëjmë ballëhapur, me gjithë zemër.
Kur njeriu hap dritaren e injorancës, mbyll derën e diturisë. Lëvdatat, mirëpritjet dhe salltanetet për njerëzit e padobishëm le t’i lëmë mënjanë. Nëse janë pushtetarë, aq më larg prej tyre. Njerëzve që shkelin dinjitetin e të tjerëve ua sheh gjurmët në histori si faturim të ligësisë së tyre. Po, ju brohorisni dhe turmat vrapojnë pas jush, sikurse mizat pas mutit, sepse jeni të dashuruar pas emrit, të mbytur në shtirje, të vetëmashtuar dhe të vdekur në greminat e injorancës.
Rri në qetësi, nën hijen e gjenialitetit, në vetmi. Mendo thellë, fol pak. Kontrolloje veten përpara se të të skllavërojnë. Thur lavde për ata që thyejnë barriera dhe bashkojnë popujt, jo për ata që i ndajnë. Në kurrizin e tjetrit mos përfito. Mos tradhto, mos thyej lidhje, mos kapërce tragjedinë e popullit tënd.
Çështja për të cilën jemi brengosur gjatë mund të jetë e shkurtër: thjesht të shikojmë në horizont – ëndrrat tona. Ndërsa, kur të shikojmë brenda nesh, në shpirt, zgjimin tonë.
Pse? Sepse përtej skllavërisë dhe kolonializmit modern, diskriminimit, dhunës, mburrjeve nacional-komuniste, imazheve negative shekullore, demokracisë liberale, partive dhe lordëve, dogmave mitike e mistike, Orientit europian, mistereve mbi origjinën, civilizimeve dhe inferioritetit ndaj kulturës sonë, kemi shënuar një epokë të re të modernizmit – ndonëse pa kurrfarë ambiciesh shkencore, pa dije dhe pa shkolla.
Autor: Perparim Blakaj, ”Nga muret e Stambollit”
