KËRKONI FALJE!
Mësuesi im i parë ka qenë Mësuesi Bajram. Prej që e mbaj mend unë, ka qenë zotëri ne nam, klasik, i veshur bukur e me aromë të mirë, i rreptë dhe shumë serioz.
E kisha dhe e kam përzemër shumë.
Vonë pas shumë vitesh e takova. I shkova fshehurazi pranë të gjunjtë edhe ngadalë e pyeta si është me shëndet. Kësisoji gjithmonë kam shkuar tek ai, edhe në klasë: ngadalë e butësisht e me plot turp. Ndryshimi im normalisht do ta kishte shokuar atë, nga një çunak, i njomë e i thatë, në një burrë të plotë e me mjekërr gjysmë të kuqe.
Më shikonte në sy e ma tha direkt emrin. Tha, – Ti je Përparimi! (Fiks ashtu siç i shqiptonte bukur e qartë emrat). Thashë, – Po unë jam po ku më njohe pas kaq vitesh? Tha, – Unë nxënësin tim të mirë se harroj deri ditën kur i ngjitem atij Shpati. (Shpatit e pati llafin për Varrezat e Reja në fshat).
Kënaqësi më të madhe s’kisha ndjerë që disa vite, ta shihja mësuesin e parë e ta përqafoja. Aq më mirë që mësuesi të më mbante dorën edhe njëherë e para njerëzve të thonte:” S’ka kënaqësi më të madhe se kur nxënësit yt të mbanë mend e të do!”.
Unë jam nga një gjeneratë që nuk flinte rehat kur mësuesi më shikonte me ngrysje në fytyrë, edhe pse kisha harruar veç një detyrë. Harron fëmija, se është fëmijë. Nuk e kam pasë nga frika e shuplakës jo, por nga ndjenja e përgjegjësisë, nga edebi e respekti për dijen dhe për atë që qëndronte para klasës.
Unë jam nga një gjeneratë që e kam ndërru udhën prej turpit me u ndeshë ballë për ballë me mësuesin, që nuk kam kalu kurrë afër tij pa i përshëndetë e që kam ecë në maje të gishtave në koridore mos me e pengu.
Unë kam pasë marre me e këqyre në sy autoritetin e dijes e përgjegjësisë. E kam ni peshën e respektit, rendit dhe edukatës.
Ndërsa ju..
Ju, sot, gjeneratë e reel-save dhe idiotësive të tjera të panumërta formalitetesh, po e diskutoni mes vete të dilni bashkarisht e ta rrihni mësuesin? Ju që nuk njihni kufinj, as rregull as përgjegjësi për kurrfarë sjelljesh? Ju po ia godisni fytyrën?
Ju, pa fije edukate, dëshironi ta përdhosni nderin e mësuesit? Dëshironi ta godisni gojën që ju mësoi të shqiponi dy fjalë? Ta godisni krahun që ju përkëdheli? Ta nënçmoni kur ai flet? Ta fotografoni e ta video-inçizoni e ta postoni në rrjete sociale si tallje?
Ju, që flisni me mësuesit e juaj si me shok-kafeje, që e shihni klasën si arena luftërash e dominimesh me veshje, telefona, dukje e marri të tjera?
Ju, që fshiheni pas gjoja-presioneve, dhunës psikologjike e abuzimit?
Ju që jeni agresorë, pjesë e një anarkie të institucionalizuar.
Ju, krejtë çka duhet të bëni është t’a puthni vendin ku mësuesi shkel dhe të KËRKONI FALJE.
